Düşlerdeki Parmak İzi/m
Dalmışım gök kubbesiz siyahî denizlerin
Uçsuz bucaksız o hayal çizgisinin
Ulaşılmazlık ezgisine.
Salmışım gözlerimi içimin rıhtımından
Uzak diyarların bakir kentlerine
Ve dinliyorum kendimi, “hep mi yalnızım’
Sanki yeni yeni doğacağım terki diyardan
Olsa her şey ah keşke yeni baştan!
Takılıyor gözlerime rüzgara direnen kanatlar
Deniz üstü halime acıyan martılar
Halbuki simit bölüşmek için oradayım
Düşünüyorum hep lakin dardayım!
Habersizce bir el gözlerimde
Apansız bir soru düşlerimde
Soruyor tanıdık bir sesle “Ben Kimim? ..”
Ama çıkaramıyorum sesi!
Bilmiyorum,
Sonra bakıyorum ki eller benim!
Ve kalkıyor gidiyor bir çift ayak
Elleri cebinde Tek bir beden
Ve kalakalıyor bankın üzerinde
Gözlerimi kapayıp 'bil bakalım ben kimim' diyen.
O Yakası kalkık bir ruhtu, hatırladım şimdi onu
Beni sobeleyip 'artık sensin ebe-diyen'
‘Düşü-nü-yorum öyleyse varım’
Varlığımı düşünemiyorum.
Öyleyse yokum.
Rüyalar hep el izimi aldılar
Ne zaman kaybolsam
Hep y/ellerini saldılar…
